Shanti Basauri

Zurtzago xamar

Orain dela egun batzuk amona hil zitzaigun.
Bigarrengo gerra mundiala, Espainiako gerra, diktadura gaindituta, bederatzi seme-alaben ama eta alarguna, Rosario Etxebeste azkenik aitonarengana joan da.

La Baldosa Flotante, diska berria

  David Larrinaga ezagutu dudan artistarik talentotsuentako bat da.
Bart, etxera helduta, bere diska jarri genuen, afaldu ostean eta hunkitu ninduen. Sinestezina, askea, zaindua, musikaltasunez eta edertasunez josita, egiazkoa iruditu zitzaidan. Ordutik hiru aldiz entzun det, eta aste honetan gehiagotan entzungo dudala badakit.

Eskerrik asko, David, zure arteagatik, zure talentuagatik eta zure mundu musikal horregatik. Ezinezkoa da, sentibera eta besteen talentuaz ohartzeko gaia bazera, zure musika ez aipatzea. Aipatzea bakarrik ez, azpimarratzea ere bai.
Nire militantzia bakarra, gaur egun, artea da eta La Baldosa Flotante horixe da: Musika hutsa, olerkaritza hutsa.

Oraindik hunkituta naukanez, ezingo nuke gehiagorik esan. Hobe da entzutea.

Groove estudioetan grabatuta, Alvaro García teknikariaren lana oso zehatza izan da, estudio horren kurrikulumean beste lan ezberdin eta berezi bat gehituz.
Bilbok, oraingoz, eztaki ze nolako altxorrak gordetzen dituen bere kaletan. Daviden musikak ez dauka parekatzekorik Euskal Irrian.

Bisitatu bere Myspace-a, inolako presarik gabe. Guztiok behar degu.

Mary Travers hil da

Orain dela 40 urte, Peter and Paulekin batera, emakume zuri honek abesti ausartu batzuk grabatu zituen. Gaur utzitako testamentu musikala entzutea omenaldirik onena liteke.

Michael Jackson hil da

Txorrakeri asko esango dute, xelebrekeriak aipatuko dituzte, bainan oso gutxik hitz egingo dute musikari honen talentoari buruz.

Gaur berandu enteratu naiz baina beste musikari batzukin hitz egin det eta guztiok gauza bera komentatu degu: Ez ginan fanak, "Thriller" diskatik bere diskoak etziran interesgarriak guretzat... baina guk orok errespetatzen genuen.
Niri Jackson Five taldea asko gustatu zait, disko guztiak dauzkat, eta mutiko hau (beti haurra izan da) oso talentotsua zela deritzot.
Gizarteak, monstruoari - eta Michael Jackson monstruo bihurtu zan 1984tik aurrera - pekatu guztiak leporatzen dizkio. Notre-Dammeko kanpaien artean izkutatzen danari, laku batean bere isladari so egiten dion horri, edo haurtzarorik gabeko pertsona makal honi.
Industriak izarrak sortzen eta sakrifitatzen ditu.

Baina tipo hau, gaztetan, benetazko musikaria zan. Gaixotasun ilun batzutan (apika gizarteak sortuak direnak) erori baino lehen, mundu osoak miresten zuen. Diseinu berriko lapurrak haien lana hasi baino lehen, bere ahotsez eta dantzaeraz gozatzen genuen.

Zein erraza den epaitzea. Zein erraza besteen talentua zapaltzea edozein aitzaki sinestezin batez.
Bart musikari bat hil zan. Ziur nago munduan beste asko ere hil zirela.
Izar honen argiaren aurrean itsuak bagara... nola bereiztuko ditugu beste talentu guzti horiek, ospetsuak eztirenak eta atzo bezalako egun batean hil zirenak?

Berriz Japonian

 Behin eta berriz Japoniara itzultzen naiz.
Hemen etxean bezala sentitzen naiz, agian benetazko etxerik ez daukadalako edo, behar bada, "urruneko" gizarte honetan ondoegi egokitzen naizelako.

Japonia niretzat ezinbestekoa da, Zarautz bezala, eta nire bizitzaren zati garrantzitsu bat dela aitortu behar det. Zarautz bezala ere, batzutan behar det, arnasa hartzeko eta, batik bat, nere burua berriz ezagutzeko.

Egonaldi honetan Kyoton, Tokyon, Koben, Osakan, Hakonen, Yokohaman, Naran, Himejin eta beste leku batzutan egongo naiz. Haietako batzuk oso ondo ezagutzen ditut, Bilbo ala Donostia bezala, eta beste batzuk berriak izango dira enetzat.

Argazki pila bat egiten ari naiz, betiko lez, eta itzultzean, hor eskuinean daukazuen argazki-bilduman jarriko ditut.
Hor goian ipini dudana Arashiyaman egin nuen. Kyotoko udazkena ezagutzen nuen baina udaberria ez. Eztakit zein den sasoirik zoragarriena.

Dotoretasuna

Batzutan, norbaitek deklarazio bat gehiegietan errepikatzen duenean, hortaz gehiegietan presumitzen duenean, horrexen gabezia adierazten duela ohartzen naiz. Edo, bestela, bere hitzak gidoi bat baino besterik eztirela susmatzen det.
Argazki hau Arriaga Antzokian egin nuen, orain dela hilabete batzuk. Ikuskizuna eta gero, txaloen ostean, hitzemanen ondoan, besarkaden ondorik... korridoreak hutsik geratzen dira.
Orduan, dana horren oihartzuna dantzut. Oihartzuna soilik.
Eta oihartzuna, ondarretan utzitako oinatzak bezalakoa da.

Telefonoen epeak

Telefono mugikorrekin, I-podekin bezala gertatu ohi da. Bermatasuna bizitzarekin batera zentzen da. Aldi berean, hau txiripa. Hau patua.
Telefono berri baten zain nengonean "zaharra" gelditzen hasi da.

Zenbat telefono izan degu azkenengo hamarkadaren zehar? Batek daki. Ze ostia saltzen digute?

Argazkian, lepamoztutako belatza, Durangoko eraikin zahar baten aurrealdean.

Felpeyu

Orain dela urte bat gertatu zen.
Felpeyu taldeak istripu larri bat sofritu zuen Araban, eta musikari erraldoi bi hil ziren: Igor Medio eta Carlos Redondo. Aurten haien musika zoragarria eskenatokietara itzuli da, eta Igorren ahotsa oraindikan entzuten det etxean. Udaro osoan zehar Asturieseko musika herrikoia entzun ohi det, haiei esker.

Puxa Felpeyu.

Segretiak, bürasoen mintzairaz

Malerüsa sentitzen nüzülarik, bürüan dütüdan Xiberoko irudietan sartzen nüzü. Haiekila, hegakan hasten niz güre zelüen goratik, oro ürrüti ikhusi ahalarik, eta ene bürüa ttipitzen ekin ahalarik. Agitütako gauzak, uhurearen bidi nahasiak, xangriak,.. orok ulergarri egiten dütüzü.

Halaxe düzü bizia, belatzak beitaki nurat juan erauntsia igaro artino, eta adanen lilien oroimenak dastatzia - oraino usain eijerrez bethitürik - hunkhipen-negülo berri baten bortha izain beit ditezü.

Enbata

"Laino beltzak zeruan, dardara lurrean..."
Horrela hasten da Olatz Zugastiren abesti zoragarri bat.

Laino beltzak zeruan, dardara lurrean, artegatasuna haizean, kamusada.
Eguraldi ona behar det.