Shanti Basauri

"Momento" Alcorcón-en

  Azkenengo asteburu honetan Alcorconera joan ginen  Hortzmuga Teatroakonpainiarekin, "Momento" obra berriz antzezteko.

Oso saio zaila izan zen, antzerki girorik etzegoelako, baina oso gauza surrealistak gertatu zitzaizkigun. Haien artean, gutako batzuk poliziaren eskolta eduki genuen Móstoles eta Alcorcón hirietatik, eta afaltzeko, ordez, gau ederraz gozatu genuen Trapu Zaharrak konpainiako kide batzukin.

Móstoles ezagutzen nuenez, bisita berezia izan zen enetzat, baina berotasunak kordokatu ninduen.

Think Gaur

  Izen horrekin ospatu zen ikuskizun politiko bat (ebento guztiak politikoak izan ohi dira) Barakaldoko Bilbao Exhibition Center-en, ekainaren 14an.
Hiruz palau egun baino besterik enuen moldaketa orkestal bat egiteko, azken orduko agindua izan baitzen. "Jeiki jeiki" abesti herrikoia zan doinurik garrantzitsuena, eta moldaketa xume bat egin behar nien Gaudeamus abesbatzakoei, oso entseu gutxi baitzezkaten. Orkesta nik neuk grabatu nuen eta koroak zuzenean abestu zuen.
Juli Foruriak, Gaudeamus koralaren zuzendaria, benetan lan ederra egin du urtetan zehar Busturialdeko ahots gazte guzti hoiekin, haur abesbatzarik onena lortu arte. Miresgarria benetan, dakaten ospe on osoa merezi dute.
Hantxe beste enpresa ezagun batzuk aurkitu nituen, eta Audiomiceko soinu teknikari batzuk agurtu ahal nituen. Ene lana, izatez, bukatuta eta emanda zegoen astebete bat lehenago bainan "playbackez" arduratzen nintzanez, Audiomiceko Endika eta Jimyrekin egon nintzan uneoro. Izugarrizko muntaia eraman zuten eta, nahiz eta sospresa esperoezin batzu egon, haiek haien lana maisuki egin zuten.
Enetzat tamalgarriena izan zan asti nahikorik ez eukitzea orkestazio potenteago egiteko eta artisten arteko ezberdintasuna. Gaudeamus korala lehendabiziko mailakoa da bere sektorean, zeuden akrobatak bezalakoak, baina ikuskizuna gehiegi luzatu zan dantzari amateur batzuen ondorioz. Dana luzeegia izan zan eta espektakuloaren erritmoa etzen zainduta izan. 14.000 lagun bildu ziren (ikusi argazki hau).
Baliabide anitz baina balio eskasa agertokian.
Hori bai, nik egin nuen musika (nirea zena, ez bakarrik herrikoia zena) aurkitu det haien gaur egungo iragarkuntzan erabalita. Bideo hontan dakazue, kalitate txar-txarrez.

"Momento", Valladolid eta Leioan

"Momento" obran lan egiten degunok berriz batu gera, Valladolid eta Leioako jaialdietan erakusteko. Leioako Umore Azokan euriak saioa moztu zuen tamalez, eta konpainia frankok patu berdina sofritu zuten. Valladoliden, ordez, bi saio geneukan eta lehendabiziko egunekoa egitea lortu genun. Bigarrengoa suspenditu behar zan.

Valladolid oso hiri bitxia da, benetan interesgarria bere historia eta arkitekturagatik. Argazki anitz egin nitun eta jaiki zoragarri batzuk aurkitu genitun. Hango antolakuntza txit potentea da, eta nik ezagutu ditudan jaialdien artean azpimargarrienetako bat dela deritzot. Artistak eta teknikariak ongi tratatuz gain, kalitatezko publikoa baita.
Azkenengo bidai hauetan, hiru etorriberrien agerreraz gozatu degu. Leire Ucha aktorea alde batetik, eta Alberto Baños (oboe) eta Malen Zobaran (piano) musikariak, obra berezi honetara primeran egokitu direnak. Neretzat haiekin lan egitea oso lasaigarria izan da, bidaietan elkarbizitza errazten dutelako eta oso musikari trebeak direlako. Mila esker!.
Alberto gurekin geratuko da hemendik aurrean bainan Malen saio hauek egitera jin zan soilik, Ales Larrazabalen ordezkoa izan baita egun hauetan.
"Momentu" obra Alcorconera eta Poloniara eramango degu laister.

"Superplast"

"Superplast" izeneko obra bukatu eta estreinatu degu. Hortzmugaren ideia dibertigarri baten bidez, Julen Gabiriak idatzitako supergidoia, Raul Canceloren superzuzendaritza eta superaktoreen lana kalen dago azkenik, zure superherriko superplazan.

Oso lan indartsua izan da musika osoa konposatzea eta grabatzea aste gutxi batzutan, bainan merezi du. Benetan gustora lan egin det, ordu anitzez osatutako egun (aste) guzti hoietan zehar, eta arras pozik geratu naiz ondorioarekin.
Raul Cancelo (Hortzmuga) zuzendariarekin eta Julen Gabiria idazlearekin eduki dudan bidai surrealista hau oso emankorra izan da, nahiz eta lan pila bat izan. Haurrentzako egindako antzerkia nahiko zaila da, publiko ankerra dakazulako ugaritan, eta kalean egindakoa.. askoz zailagoa. Hortarako benetazko profesionalak behar dira, kondairak amesteko, kontatzeko, indar guztiak batera jartzeko ekoizpenaren aldetik eta publikoaren profila ongi ezagutzeko. Honetarako, Hortzmuga Teatroa konpainia trebeena da. Zalantzarik ez.

Mila esker, Raul eta besteak (aktore maitagarri hoiek: Iñaki, Aritza, Arantza eta Argia) aukera hau berriz emateagatik. Komikia, superheroiak eta antzerkia dana batera... nola galduko nuen nik ba? Ene haurtzaroaren islada bat da!

Laister "Superplast" obrantzako egindako musikaren mp3 bat jarriko det hemen. Ordurarte, begiratu zuen agenda kulturala!

Nere "fotolog"-a edo argazkien bilduma

Gauza berri bat instalatu det webgune hontan: Argazki bilduma bat.
Azkenengo bolada hontan bildutako argazkiekin erakusketa azkar bat osatu det hemen eskegitzeko. Nahiz eta argazki gehienak kamara trakets batez eginik izan, ilusioa egiten zidan erakusteak.

Hasteko, Euskal Herrian, Japonian, Herberetan eta Espainian egindako argazki batzuk ipini ditut, bainan etorkizunean beste herri batzutan egindakoak gehituko ditut ziur aski.
Ni enaiz argazkilaria, irudi guztiak tripoderik gabe eta presaka aterata dagoz beraz.
Kontrastea eta geometriaren obsesioa aztertuz, ni musikagilea naizela nabarituko dezue errazki.

Esteka hor eskuinean daukazue. Edo bestela, hemen.

Beste ume japoniar-euskaldun bat...

Moeko Okabe, bederatzi urteko ume japoniarra da. Euskal Herrira jin zan bere gurasoekin, Iruñara hain zuzen, eta bost hilabetetan euskara ikasi du. Bere aita irakaslea da Tokyoko unibertsitate batean eta berak ere alabak lortutako arrakasta liluragarria izan dela aitortu du.

Euskara eta japoniera txit berdintsuak dira. Japonieraz mintzatzen saiatzen garenok ondo dakigu. Partikulen sistemak, gramatika eta beste ezaugarri anitz berdin berdintsuak dira. Euskaldun batek japonieraz hitz egitekotan hiztegia baino besterik eztu aldatu behar, aditzak haien hizkuntzaz gurean baino xumeagoak baitira. Kanpotik etorriko dira eta preziatuko dute hemengo latinzale batzuek gutxiesten dutena.

Berria euskalkultura.com-en eta Deian argitaratu dute.

Dotoretasuna

Batzutan, norbaitek deklarazio bat gehiegietan errepikatzen duenean, hortaz gehiegietan presumitzen duenean, horrexen gabezia adierazten duela ohartzen naiz. Edo, bestela, bere hitzak gidoi bat baino besterik eztirela susmatzen det.
Argazki hau Arriaga Antzokian egin nuen, orain dela hilabete batzuk. Ikuskizuna eta gero, txaloen ostean, hitzemanen ondoan, besarkaden ondorik... korridoreak hutsik geratzen dira.
Orduan, dana horren oihartzuna dantzut. Oihartzuna soilik.
Eta oihartzuna, ondarretan utzitako oinatzak bezalakoa da.

Bilboko Ihauteriak 2008

Sardinaren "hileta" (erreketa).
Atzo aktore eta musikari pila bat batu ginen Bilboko aratusteen bukaera antzezteko. Musika osoa nirea zan eta azkenengo unerako, ordez, "Agurra" dantza herrikoiaren moldaketa berezi bat prestatu genuen, txistu, eskusoinua eta tronpetarentzako.

Dana ondo atera zan eta oso giro ona izan zen alde zaharreko kaletan. Larrua ekoizleen lan honetan egon ginen musikarion izenak hauek dira:

- Ales Larrazabal: Eskusoinua.
- Ion Celestino: Tronpeta.
- Ivan Allue: Whistle, gaita nafarra eta txistua.
- Shanti Basauri: Perkusioa.

Aste honetan zehar oso gaixorik egon naiz, sukarrak jota, bainan saioan berpiztu nintzan nolabait. Nahiz eta oso ongi zainduta egon, eztarria eta hotza izan dira errudunak, betiko lez. Geroztik, txit ondo egin nuen lo.

Ionek (tronpetaria) bere taldearen esteka ezagutarazi zigun: The Foralettes (myspace).

Argazkia: Pío Ortiz de Pinedo (Larrua Creaciones).

Telefonoen epeak

Telefono mugikorrekin, I-podekin bezala gertatu ohi da. Bermatasuna bizitzarekin batera zentzen da. Aldi berean, hau txiripa. Hau patua.
Telefono berri baten zain nengonean "zaharra" gelditzen hasi da.

Zenbat telefono izan degu azkenengo hamarkadaren zehar? Batek daki. Ze ostia saltzen digute?

Argazkian, lepamoztutako belatza, Durangoko eraikin zahar baten aurrealdean.

"Die in diem", Bartzelonan

Bartzelonako Fundació Joan Miró-n estreinatu zen ene azkenengo pieza txiki hau. BBVA-k enkargatuta eta Inneventoren ekoizpen ausart baten bidez zuzenean jo genuen, musikari trebez osatutako laukote bati esker.

Argazkian, Ales Larrazabal (piano), Joe González (klarinete baxua) eta hirurok (ni Gong eta atabal piccolorekin) azaltzen gara bainan aldi berean Izaskun Kintanaren (soprano) ahotsa indartsuaren agerrera bagenekan, hotzaren aurka gatazkan.

"Miró en familia" erakusketa zabaltzeko ekitaldia berezi bat antolatu zuten Inneventokoek, eta nik, aldi hontan, latinera hizkuntza hautatu nuen obraren hitzak osatzeko.
"Die in diem", egunez egun.
Salmo galdu batetik atera nuen hau:

"Noster homo corrumpátur tamen is
Qui intus est renovátur… de die in diem"

Nahiz eta gure baitan, kanpoko gizakia desegiten hasi,
barnekoa berritzen doa.. egunez egun.